Σιλυβίνη & δράση στα Ηπατικά Κύτταρα

 Σιλυβίνη & δράση στα Ηπατικά Κύτταρα
Τα φυτικά προϊόντα χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο και είναι διαδεδομένα στη διαχείριση της χρόνιας ηπατικής νόσου. Τα εκχυλίσματα γαϊδουράγκαθου, σιλυμαρίνης και σιλυβίνης, είναι οι πιο συνταγογραφούμενες φυσικές ενώσεις.

Η παρούσα ανασκόπηση έχει δημοσιευθεί στο Παγκόσμιο Περιοδικό Γαστρεντερολογίας και αναλύει τις διαθέσιμες μελέτες σχετικά με τις επιδράσεις της σιλυβίνης, τόσο ως ελεύθερο όσο και ως συζευγμένο μόριο σε ασθενείς με ηπατική νόσο. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η βιοδιαθεσιμότητα της σιλυβίνης είναι υψηλότερη από αυτή της σιλυμαρίνης και επηρεάζεται λιγότερο από τη βλάβη του ήπατος. Επιπλέον η σιλυβίνη δεν παρουσιάζει σημαντικές αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα και σε δόσεις <10 g/d δεν έχει σημαντικές παρενέργειες.

Η σιλυβίνη και η σιλυμαρίνη δεν είναι συνώνυμα. Η σιλυμαρίνη είναι ένα σύμπλεγμα από τουλάχιστον επτά φλαβονολιγνάνες, η πιο κοινή κατηγορία ενώσεων που υπάρχουν στο εκχύλισμα γαϊδουράγκαθου και ένα φλαβονοειδές την ταξιφολίνη. Η σιλυβίνη αντιπροσωπεύει περίπου το 50% έως 70% του εκχυλίσματος σιλυμαρίνης. Η σιλυβίνη μπορεί να διαχωριστεί σε δύο διαστερεοϊσομερή 1:1, σιλυβίνη Α και σιλυβίνη Β αλλά μπορεί και να υπάρχει ως ισοσιλυβίνη. Οι συγκεντρώσεις της σιλυβίνης στα κύρια φαρμακευτικά προϊόντα που περιέχουν σιλυμαρίνη κυμαίνονται από 20% έως 40%.

Τα αποτελέσματα της σιλυβίνης μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

α) Αντιοξειδωτική δράση
Η σιλυβίνη δρα ως αντιοξειδωτικό αναστέλλοντας το σχηματισμό ελεύθερων ριζών, δεσμεύοντας ορισμένες ρίζες (σαρωτής) παρεμβαίνοντας στην υπεροξείδωση λιπιδίων των μεμβρανών. Ρυθμίζει τη διαπερατότητα της μεμβράνης και αυξάνει το ενδοκυτταρικό περιεχόμενο των σαρωτών. Παρουσία οξειδωτικού στρες, η σιλιβίνη αναστέλλει τον σχηματισμό ριζών ανιόντων υπεροξειδίου και νιτρικού οξειδίου (ΝΟ), αυξάνει την περιεκτικότητα σε ΑΤΡ, μειώνει την περιεκτικότητα σε μαλονδιαλδεϋδη (MDA) και ελαχιστοποιεί τη γλουταθειόνη, τη δισμουτάση υπεροξειδίου, τη καταλάση, τη υπεροξειδάση γλουταθειόνης και την αναγωγάση της γλουταθειόνης.

Η σιλυβίνη χρησιμεύει ως χηλικός παράγοντας σιδήρου κάτι που της προσθέτει επίσης αντιοξειδωτική δράση. Η διϋδροσιλυβίνη (DHS), μια οξειδωμένη μορφή σιλυβίνης, έχει μεγαλύτερη αντιοξειδωτική δράση από την σιλυβίνη πιθανόν λόγω της παρουσίας ακόρεστων δεσμών που συμβάλλουν στην ικανότητα δωρεάς υδρογόνου. Η καλύτερη δράση απομάκρυνσης του DHS μπορεί επίσης να οφείλεται στην ικανότητά του να αντιδρά με κυτταρικές μεμβράνες επειδή είναι πιο λιπόφιλο από την σιλιβίνη.

β) Αντιφλεγμονώδη δράση
Σε γενικές γραμμές, η σιλυμαρίνη και η σιλυβίνη αλληλεπιδρούν με ένα καταρράκτη μεταγωγής που ελέγχεται με μια επαγόμενη πρωτεΐνη που δεσμεύει το DNA, ενεργώντας ως παράγοντας μεταγραφής για γονίδια που εμπλέκονται στη φλεγμονή, την κυτταρική επιβίωση, τη διαφοροποίηση και την ανάπτυξη.

Εκτός από τις αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις δράσεις του, η σιλυβίνη παρουσιάζει επίσης ένα αντιικό αποτέλεσμα. Σε συγκέντρωση 20 μmol/L, αναστέλλει την έκφραση πρωτεΐνης και την αντιγραφή του ιού HCV σε μολυσμένα πολυμορφοπύρηνα κύτταρα που προέρχονται από ασθενείς με χρόνια μόλυνση με HCV.

γ) Αντi-ινωδογόνο δράση
Σε ένα in vitro μοντέλο της ανθρώπινης ηπατικής ινωδογένεσης, η σιλυβίνη έδειξε τόσο άμεσες όσο και έμμεσες αντιινωδογόνες ιδιότητες. Στην πραγματικότητα, σε κύτταρα από ανθρώπινο ήπαρ, η σιλυβίνη μείωσε την σύνθεση DNA και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων που προέρχεται από αιμοπετάλια.

δ) Μεταβολικές επιδράσεις
Η σιλυβίνη παρεμποδίζει κάποιους μηχανισμούς δράσης της ινσουλίνης, ρυθμίζοντας την πρόσληψη γλυκόζης σε λιποκύτταρα, παρεμποδίζοντας τον εξαρτώμενο από την ινσουλίνη μεταφορέα γλυκόζης. Επιπλέον, η σιλιβίνη αναστέλλει, με δοσοεξαρτώμενο τρόπο, τη γλυκονεογένεση και τη γλυκογενόλυση, τόσο σε βασικές συνθήκες όσο και μετά από διέγερση που εξαρτάται από τη γλυκαγόνη.

ε) Κυτταρική σηματοδότηση
Σε καρκινικά κύτταρα, η σιλυβίνη μεταβάλλει τους ρυθμιστές του κυτταρικού κύκλου και προκαλεί απόπτωση, τόσο μέσω αντιοξειδωτικών όσο και αντιφλεγμονωδών ιδιοτήτων και μέσω της αναστολής σηματοδότησης με μεσολάβηση του υποδοχέα αυξητικού παράγοντα, σχετιζόμενη με την ενεργοποίηση κινασών τυροσίνης. Ο υποδοχέας PDGF (PDGFR), ο υποδοχέας επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR), ο Bcr-Abl και ο KIT είναι παραδείγματα κινασών τυροσίνης που υπερεκφράζονται στα περισσότερα είδη ανθρώπινου καρκίνου. 

Η χρήση βοτανοθεραπείας αυξάνεται σταθερά παγκοσμίως και ορισμένα από τα πιο κοινά παρασκευάσματα συμπληρώματος βοτάνων προέρχονται από το φυτό του γαϊδουράγκαθου (Silybum marianum).  Η κλινική εμπειρία με τη σιλυβίνη σχετίζεται κυρίως με τις ιδιότητές της ως παράγοντα αποτοξίνωσης και ως ηπατοπροστατευτική ένωση σε διάφορες οξείες και χρόνιες παθήσεις του ήπατος.

Από τις πειραματικές μελέτες καταδεικνύεται η σαφώς αντιφλεγμονώδη, αντιοξειδωτική και μεταβολική δράση της σιλυβίνης. Με βάση τα στοιχεία της βιβλιογραφίας, η σιλυβίνη ενδεχομένως να είναι ένα πολλά υποσχόμενο φάρμακο για τη χρόνια ηπατική νόσο.

Πηγή: Σχετικό προϊόν: Silymarin & A-lipoic acid complex
Πείτε μας τη γνώμη σας
Παρακαλώ Επιλέξτε Βαθμολογία...

Παρακαλώ Εισάγετε Όνομα...

Παρακαλώ ελέγξτε το πεδίο ασφαλείας.
Ευχαριστούμε για τον χρόνο σας. Είναι σημαντική για εμάς η άποψή σας! Το σχόλιο σας θα εμφανιστεί σε λίγο.
Είσοδος Μελών
Διεύθυνση E-Mail:
Κωδικός:
Νέος Πελάτης
Είστε νέος πελάτης;
Με τη δημιουργία λογαριασμού στο Natural Doctor έχετε τη δυνατότητα να ψωνίζετε πιο γρήγορα, να είστε ενημερωμένοι για την κατάσταση των παραγγελιών σας, και να κρατάτε αρχείο των παραγγελιών που έχετε κάνει.